III. Realistyczne sny.

Mówi się, że ludzie potrafią zapamiętać co najwyżej trzy swoje sny. Spokojnie mogę obalić te tezę, zawsze śniło mi się mnóstwo rzeczy, od których mamę potem głowa bolała, gdy była zmuszona tego wysłuchiwać. Arie miała dokładnie to samo i co dziwne – zawsze śniło nam się dokładnie to samo. Jak jakimś bliźniakom, którymi nie jesteśmy.

W moim pierwszym śnie zerwałam swoją długoletnią przyjaźń z Mandy, a potem w zaułku zostałam zaatakowana przez dziewczynę, z którą chodziłam do szkoły – Draco. Powiedziała mi, że jest drakainą i zmieniła się w pół kobietę, pół węża. Była przerażająca.

Nie udało mi się jej pokonać; uratował mnie rycerz w lśniącym złotem podkoszulku, na którym było coś napisane, ale moja dysleksja uniemożliwiała mi odczytanie napisu. Wiem, że w powietrzu zawisło błękitem słowo „rycerz”, a potem obraz się zamazał.

Wtedy znalazłam się pod wodą. Naprawdę. Sądząc po odcieniu wody, byłam naprawdę głęboko, lecz mimo to nie musiałam oddychać, a ciśnienie nie dawało mi się we znaki jak to stałoby się innym ludziom. Rozpoznałam ten pałac; kolumny z masy perłowej i rafy koralowej w najróżniejszych kolorach, pełno rybek, pływających pomiędzy filarami i korytarz, pośrodku którego stałam.

Był niezwykle długi, a prowadził do ogromnych drzwi wysadzanych najpiękniejszymi muszlami, jakimi kiedykolwiek widziałam. Znalazły się również te stworzenia ślimakokształtne z czarów paleozoicznych. Niestety nie zapamiętałam nazwy, ale wyglądały na prawdziwe. Ale prawdziwe w taki sposób, że aż żywe. Zdawało mi się, że pod wpływem wody ich... macki się ruszają i są zdolne do odpłynięcia.

Postąpiłam kilka kroków do przodu, a rwący prąd wody wystrzelił mnie dalej. Pisnęłam, a z moich ust wypłynęły bańki powietrza, które natychmiast popłynęły ku górze. W stronę powierzchni. Dotknęłam stopami koralowej podłogi tuż przed osobliwymi wrotami i wyciągnęłam w ich stronę dłoń, jednak nim dotknęłam zimnego (jak mi się wydawało) materiału, z którego zostały wykonane, otworzyły się na całą swoją szerokość.

Moim zdziwionym oczom ukazała się ogromna sala, znacznie większa od korytarza, ale już nie tak pusta. Na całej posadzce widniała kolorowa mozaika, która poruszała się, jak gdyby była jakąś grą komputerową z nie najlepszą rozdzielczością. Przedstawiała całe miasto z flankami, wieżami, małymi domkami i dziwnymi mieszkańcami, którzy ganiali w kółko wokół siebie, zanosząc się śmiechem. Inni po prostu rozmawiali, bądź gdzieś płynęli. W grupkach i pojedynczo.

Bywałam tu już w moich snach, ale za każdym nie mogłam uwierzyć w piękno tego miejsca, a także w wielki, pięciometrowy tron, który stał w drugim końcu pomieszczenia, centralnie naprzeciw drzwi. Ów sala tronowa (jak mniemam) była zwykle pusta, ale teraz pod tronem stał (bądź unosił się w wodzie, dryfował, nie wiem jak to nazwać) młody chłopak, który zdawał się być jakimś cieniem, który nie potrafi przyjąć stałego kształtu. Raz był młodym chłopcem o czarnych włosach, unoszących się wokół jego głowy niczym aureola, a raz zamiast nóg miał potężny rybi ogon o zielonym poblasku. Raz po raz uderzał nim o wodę, ta wzburzała się, a mnie uderzał zimny prąd, pomimo że byłam w drugim końcu pomieszczenia.

Chłopak mnie nie zauważył, więc bez żadnych oporów podpłynęłam do środka, a ryby, które pływały niczym nie skrępowane, odsuwały się ode mnie, a ja prawie słyszałam ich podekscytowane głosy. Coś w stylu „Znowu nas odwiedziła!” czy „Nasza księżniczka!”.

To naprawdę dziwny sen...

Ten... ktoś uniósł głowę, jak gdyby to wszystko słyszał, a wtedy nasze spojrzenia się spotkały. Miał niesamowicie zielono – niebieskie oczy, przejrzyste i głębokie jak morze. Przysięgam, że moje i Arie są takie same jak tego chłopaka, który teraz uśmiechał się do mnie.

Gdzie jestem? - spytałam, a mój głos było świetnie słychać, chociaż znajdowałam się pod wodą! Naprawdę znacznie lepiej, niż gdybym gadała przez megafon. Po chwili dotarło do mnie, że głos rozbrzmiał w mojej głowie.

Za każdym razem zadajesz mi to samo pytanie – odpowiedział chłopak ze śmiechem i pokręcił głową. Jego czarne włosy (takie jak moje, ale znacznie krótsze) zafalowały niczym wodorosty. - Ale i tak nigdy nie znasz odpowiedzi, więc jaki sens ma tłumaczenie ci tego od początku? - odpowiedział pytaniem na pytanie, a jego głos również rozbrzmiał w mojej głowie. Nie ciążyło mi to, a raczej pieściło mój umysł.

Jak to za każdym razem?

W tym momencie wrota stojące na prawo ode mnie otworzyły się z hukiem, który potoczył się po całym dnie oceanu. A przynajmniej tak mi się wydawało, ponieważ huk był naprawdę głośny. Nie widziałam kto wszedł do sali tronowej ani nie otrzymałam odpowiedzi na zadane pytania, ponieważ mój sen się rozwiał, a zamiast tego znalazłam się gdzieś w New Jersey. Pamiętałam to miejsce z jakiejś szkolnej wycieczki. Co prawda nie jechaliśmy tam, ale mijaliśmy to miejsce, a mnie jakoś zapadło w pamięć. To Hackensack Meadowlands Conservation and Wildlife Area, czyli Ochrona Dzikiej Przyrody jeśli się nie mylę. Lasy i zbiorniki wodne, które nie wydawały mi się zbyt ciekawym miejscem. Tak samo jak teraz.

Było ciemno, ale coś mi nakazało przemierzyć las, więc to zrobiłam. Ruszyłam się z miejsca i jak w transie omijałam pozostałe drzewa, nawet nie zaszczycając ich spojrzeniem. Wędrowałam tak chyba z godzinę (albo krócej, ponieważ mam pewne kłopoty z odmierzaniem czasu) kiedy zobaczyłam słaby poblask przed sobą.

Serce od razu żywiej mi zabiło i poczułam jak moje kiszki marsza grają. Spięłam mięśnie i ruszyłam dalej, a jasny punkcik rósł w oczach. Po jakiś czasie doszły również dźwięki; mrożące krew w żyłach śmiechy i rozmowy, huczenie ognia, które jako jedyne napawało mnie nadzieją i końskie rżenie. Ale to było tak zdesperowane rżenie, że aż zawodzenie. Moje serce się ścisnęło słysząc ten dźwięk. Poczułam chęć natychmiastowej walki w obronie tego konia, ale nie miałam broni. Nic.

Ruszyłam dalej i schowałam się w cieniu drzew. Zaciekawiona wyjrzałam, żeby sprawdzić co jest sprawcą hałasu.

To była para nienaturalnej wielkości ludzi. Brzydkich na dodatek. Każdy z nich miał dziwny, szarawy odcień skóry pełnej pęknięć, ich włosy wisiały w pozlepianych strąkach z głowy i przypominały mi zgniłe wodorosty. Jeden z nich był ubrany w dziwną sukienkę zrobioną z jakichś metalowych oczek, co wyglądało niczym kolczuga, a drugi miał tylko skórzaną przepaskę biodrową.

Cieszyłam się, że siedzą plecami do mnie, ponieważ miałam wrażenie, iż ich wygląd od przodu może mnie okropnie wystraszyć.

- Co z nim zrobimy? - zapytał facet z przepaską i pociągnął za łańcuch, który trzymał w dłoniach. Ten naprężył się, a spomiędzy drzew wyszedł piękny koń o maści palomino. Trzepotał swoją złotą grzywą, gdy był ciągnięty bliżej ogniska. Zauważyłam, że miał coś dziwnego uczepionego do boku, ale nie rozpoznałam tego. Pan Przepaska zarechotał, widząc przestraszone zwierze.

Pani Kolczuga uderzyła go wielką dłonią w tył głowy, a wtedy głośny rechot się urwał.

- Ty tępaku, śmierdzący! - ryknęła tak głośno, że ziemia pod moimi stopami zadrżała. Prawie krzyknęłam, ale zdążyłam ugryźć się w język, co przysporzyło mi tylko dodatkowego bólu. - Oczywiście, że zjemy. Najszybciej jak się da. Najpierw twój tatuś musi przyjść.

- Ale kiedy? - zawył płaczliwym tonem Śmierdzący Tępak. Obluzował trochę łańcuch i koń pogalopował w stronę lasu, ale niestety nie zaszył się wśród drzew.

- Za kilka dni.

W tym momencie się obudziłam z głośnym okrzykiem „Zabić Śmierdzącego Tępaka!” i uderzyłam w coś czołem. Zabolało.

- Andy? - spytała cicho Arie.

Otworzyłam oczy i spojrzałam na nią. Wyglądałyśmy prawie jak dwie krople wody, miałyśmy taki sam morski kolor oczu, takie same czarne włosy (ale ja miałam dłuższe i proste, dzięki prostownicy), podobny kształt głowy, osadzenie oczu, nosa, podobne usta. Naprawdę. Jednak Arie jest młodsza ode mnie o jedenaście miesięcy. Ja urodziłam się w lutym, a ona w grudniu, toteż chodziłyśmy do tej samej klasy.

Różniłyśmy się również charakterem. Arie była zawsze tą mądrzejszą i bardziej lubianą. Uległą i skorą do pomocy dziewczyną, która nie ma żadnych wrogów.

- W porządku – powiedziałam cicho, czując, że ból głowy wraca. Rozejrzałam się i zauważyłam naszą mamę, Marie Rogers. Drobną blondynkę z lokami, okalającymi twarz w kształcie serca. Przyglądała mi się z niepokojem. Obok stał chłopak, przerastający ją o głowę. Miał blond włosy, opaloną skórę i dobrze zbudowane ciało, które rysowało mięśnie pod koszulką z napisem OBÓZ HEROSÓW. Jeśli dobrze odczytałam.

Zmarszczyłam brwi.

- Miałam okropny sen – jęknęłam.

- Z Draco? - podpowiedziała mi siostra. Kiwnęłam głową. Zauważyłam, że mama i ten chłopak wymieniają spojrzenia.

- Muszę je stąd zabrać, proszę panią – powiedział. - Ataki nie ustaną, dopóki nie znajdą się w bezpiecznym miejscu.

II. Rycerz w lśniącym... podkoszulku.

Z przerażeniem wpatrywałam się w niesamowicie ostre zęby Draco i już wiedziałam dlaczego nigdy ich nie pokazywała. Mogłaby nimi wywołać niezwykłą panikę, taką jaką ja teraz czułam.

- Nie bój ssssię, Andy – powiedziała, a raczej wysyczała pod moim adresem. Tak, naprawdę wysyczała, niczym wąż. Wtedy też zaczęła się zmieniać: jej skóra wydawała się być bardziej śliska i prawie widziałam na jej twarzy kształt łusek o kilka tonów ciemniejszych niż jej skóra. Bladozłote oczy naprawdę zmieniły się w gadzie patrzałki, włosy stały się gęstsze i poczęły się poruszać niczym żywe istoty, a kiedy moim oczom ukazał się jej język – zatkało mnie i omal nie zemdlałam. Stał się cienki i wąski niczym wstążka z rozdwojoną końcówką.

Wrzasnęłam całą piersią, tak głośno, że Dracopodobne coś puściło mnie i zasłoniło uszy. Natychmiast skorzystałam z okazji i pobiegłam w stronę wyjścia z zaułku, ale dziewczyna natychmiast pojawiła się tuż przede mną. Dosłownie pojawiła się tuż przede mną i z okrutnym wyrazem twarzy cisnęła mną o ścianę.

Uderzenie najpierw usłyszałam, dopiero potem zdałam sobie sprawę z tego, że ten huk to były moje kości. Przed oczami pojawiły mi się gwiazdy, ale wolałam nie mdleć. Jeszcze nie.

Po upadku na ziemię, złapałam się za tył głowy i poczułam pod palcami ciepłą i lepką ciecz.

- Czym ty jesteś? - wysapałam, zdając sobie sprawę z tego, że nogi Draco to tak naprawdę dwa ogromne węże, których głowy były skierowane w moją stronę. Jednak szczerze mówiąc, mogła to też być moja wyobraźnia, która powoli zdawała się przejmować nade mną władzę.

- Jestem drakainą, nędzna herosko – wysyczała, chwaląc się swoim wężowym językiem. Poczułam obrzydzenie i strach, a adrenalina została wstrzyknięta w moje żyły. Wstałam powoli, ponieważ przed oczami nadal miałam mroczki. - Z postępem czasu idzie was coraz łatwiej podejść. I pomyśleć, że przynajmniej trzy czwarte was wszystkich nie wie kim jest! - Zaśmiała się w dziwny sposób, a przynajmniej mnie się wydawało, że to śmiech, ponieważ tego syczącego dźwięku nijak nie można było podporządkować jakiemuś prychnięciu czy wzdychnięciu.

- Drakainą? - powtórzyłam z piskiem. Nie miałam pojęcia co to jest ta cała drakaina, ale gdyby Arie ze mną była, to z pewnością by mi powiedziała. Ona zawsze wszystko wie. Jednak teraz nie miałam czasu użalać się nad własną głupotą i brakiem młodszej siostry pod ręką – musiałam coś zrobić. Cokolwiek. Ale... Co jeśli to wszystko to tylko ukryta kamera? Choć przecież w takiej ukrytej kamerze nie ryzykowaliby cudzym życiem?

ADHD jest czasem zbawienne, a tym razem muszę mu podziękować za uratowanie życia. Każdy przecież wie, że jednym z objawów jest wzmożony odruch orientacyjny, czyli (w moim języku) zdolność zauważania wielu rzeczy jednocześnie. Całkowite otwarcie się na nowy bodziec. I tak właśnie się teraz stało. Czas jakby spowolnił, a mnie udało się dostrzec, że dziewczyna (jeśli nadal mogę ją tak nazywać) kieruje się w moją stronę z wyszczerzonymi kłami.

Za sprawą jakiegoś odruchu bitewnego zrobiłam unik i usłyszałam jak coś twardego uderza w mur za mną. Odwróciłam się, robiąc kilka kroków w tył i z mocno bijącym sercem przyglądałam się jak Draco wychodzi z dziury, którą zrobiła w ścianie.

Syknęła, zaczęła kręcić głową jak to robią psy, a z jej włosów posypały się resztki gruzu. Wtedy stanęła prosto, spojrzała na mnie i fuknęła jak obrażony kociak. Co nie przypadło mi do gustu. Zważywszy, że ledwie trzymałam się na nogach, głowa mi krwawiła, a przed oczami widziałam kolorowe gwiazdy, jakich się nie widzi na niebie. Wydawało mi się nawet, że tańczą kankana, a wtedy w moich uszach rozbrzmiała ta dziwna melodia: Ta – ta – ta – ta – ta – ta...

Pokręciłam głową, ale natychmiast tego pożałowałam albowiem rozbolała mnie jeszcze bardziej. Jęknęłam.

- Co, herossssko, masz już dossssyć? - wycedziła przez zaciśnięte zęby drakaina i po szarżowała na mnie, co wydawało mi się dziwne, wiedząc, że jej nogi to tak naprawdę dwa grube pytony, które cały czas nieprzyjacielsko syczą.

Zrobiłam kolejny unik, tym razem przypłacając to swoją równowagą, w chwili, gdy wyciągnęła swoje szpony w moją stronę, ale na moje szczęście złapała tylko powietrze i pognała aż do równoległej ściany.

- Przesssstań bawić ssssię ze mną w kotka i myszkę! - krzyknęła sfrustrowana, ciągnąc się za swoje gęste włosy. Gdy usłyszałam coś w stylu pisku, zdałam sobie sprawę z tego, że jej włosy nie są naprawdę włosami. Nie chciałam jednak zastanawiać się nad tym czym tak naprawdę są.

Chciałam powiedzieć coś bardzo błyskotliwego typu „Taka moja natura. Drapieżna kotka ze mnie” albo „Po prostu ratuję swoje życie, ty stęchła krowo”, ale z moich ust wydobył się tylko jęk, a obraz się zamazał. Ostatnim co zobaczyłam to błysk złota w półmroku i swoją myśl wypisaną w powietrzu na niebiesko: Rycerz!

Ψ

Jak mógł tak dać się zwieść jakiejś głupiej drakainie? Nie są to nadzwyczaj inteligentne istoty, chociaż zdarzają się wyjątki, gdy jedna z nich ma ponadprzeciętną wiedzę i intelekt. Ale pomimo to nadal są bardzo głupimi stworzeniami, które nie potrafią same wymyślić sensownego planu, a co dopiero wywieść na manowce półboga, który dziewięć lat szkoli się do walki z każdą napotkaną istotą pochodzenia boskiego. A drakainy poniekąd są istotami (w pewnym sensie) boskimi, choć raczej mówi się na nie demony.

Więc jakim prawem dał się złapać w tę pułapkę? Czuł się zawstydzony, wiedział, że reszta jego przyjaciół z Obozu wyśmiałaby go za niedocenianie wroga.

Przez pierwsze kilka tygodni było łatwo. Kręcił się wokół celu, ale pozostawał niewidoczny, dopiero potem, gdy miał już przejść do kluczowego momentu planu, wszystko się zawaliło. Na scenę wkroczyła ta drakaina, Draco. Ona wiedziała, że będzie chciał zawieść je w bezpieczne miejsce, dlatego postanowiła rozdzielić siostry.

Zaczarowała tę śmiertelniczkę, żeby zwiodła starszą z sióstr w najbardziej odludne miejsce – do parku. Ta młodsza poszła wtedy do domu i to na niej się skupił. Jaki był głupi! Dlaczego nie przewidział, że to podstęp? A teraz było już za późno, by cokolwiek zmienić.

Gdy tylko zrozumiał plany demonicy, pożegnał się z Arie i pognał ile sił w nogach w miejsce, gdzie miała być Andy. I znalazł ją. Żywą, co najważniejsze. Ale miała towarzystwo w postaci potwora, dlatego schował się w krzakach i czekał. Czekał cierpliwie, aż dziewczyna wstała i wyszła z parku. Potem miał nadzieję z nią porozmawiać, ale nigdy nie była tak naprawdę sama; mówiła jakiemuś kasjerowi, że jej mama czuje się już znacznie lepiej, głaskała psa jakiejś starszej kobieciny, a potem spotkała jakiegoś chłopaka.

Miał już ochotę się wycofać, kiedy weszła do jednego z ciemniejszych zaułków, ponieważ wiedział, że to jedna z wielu dróg do jej domu. Przeszedł ledwie dwie ulice dalej, gdy usłyszał krzyk dziewczyny. Wtedy pędem wrócił i zauważył, że Andy boryka się z drakainą w swojej prawdziwej postaci i dosłownie sekundy, a zostanie zjedzona.

Nie myślał zbyt wiele, odruch bitewny, który miał wrodzony po swoim boskim rodzicu, nie pozwalał mu na myślenie w jakiejkolwiek postaci. Natychmiast sięgnął do kieszeni i wyciągnął z niej monetę; ciężką i trochę większą od tych, których używają śmiertelnicy, ale w porównaniu z tamtymi, ta była zrobiona z niebiańskiego spiżu. Podrzucił ją w górę, a złapał pełnowymiarowy złoty miecz, od którego biła lekka złota poświata.

Z bojowym okrzykiem, który brzmiał jakoś „Aaaaa ja!”, doskoczył do drakainy, która właśnie pochylała się z lubieżnym uśmiechem nad nieprzytomną dziewczyną. Jak przez mgłę zarejestrował fakt, że ściany budynków po każdej ze stron miały w sobie spore dziury, których i Andy i Draco były sprawczyniami. Zaskoczony potwór wycofał się o kilka kroków w tył, ale szybko się pozbierał. Drakaina wyszarpnęła zza pasa swój długi sztylet o ostrzu czarnym jak noc i również natarła na chłopaka.

Ich ostrza spotkały się głośnym brzdękiem, który nie był ani trochę miły dla uszu Jasona, ale z radością wręcz, znów wpadł w wir walki, która stała się jego najbliższą przyjaciółką. Nie dał drakainie nawet na krok zbliżyć się do nieprzytomnej dziewczyny, ale ta właśnie należała do tych ponadprzeciętnie inteligentnych, toteż szybko zaznajomiła się z jego stylem walki. Jednak, no cóż, nawet to nie stanowiło dla niego zbyt wielkiego przeciwnika i nie minęła minuta, a potwór został przecięty spiżowym mieczem na pół i rozsypał się drobinki czarnego popiołu, a jego esencja znów trafiła do Tartaru.

Chłopak schował swój miecz, szczęśliwy, że śmiertelnicy nic sobie nie zrobili z krzyku Andy i walki w zaułku, i podszedł do niej. Z ulgą zauważył, że żyje, ale jest ranna. Nie miał przy sobie ani ambrozji ani nektaru – wszystko zostawił Arie, więc wziął ją na ręce i poszedł śpiesznym krokiem w stronę jej domu.

__________

Jason to chyba będzie moja ulubiona postać. xD Jestem nawet zadowolona z tego rozdziału, choć nie mogę tego powiedzieć o trzecim (tak, mam go już napisany!).

Ostatnio zafarbowałam sobie włosy i mają teraz kolor śliwkowo - wiśniowy.

I. Spotykam się z krwiożerczym przyjacielem.

Super. Właśnie się dowiedziałam, że jestem niegodna miana „przyjaciółki” dla takiej oto Mandy, z którą przyjaźniłam się od przedszkola. Po prostu, najzwyczajniej w świecie uznała, że jestem jak dla niej zbyt ruchliwa i sprawiam jej mnóstwo kłopotów. Jestem ruchliwa, to fakt, przecież mam ADHD, halo! Jednak nie zamierzam się tym przejmować, najwyraźniej nie jest mnie warta – tak powiedziałaby moja mama.

- W takim razie wyświadcz mi przysługę i zabieraj stąd ten swój szanowny tyłek, fałszywa dziewucho – powiedziałam, jakby ta wiadomość nie zrobiła na mnie najmniejszego wrażenia. W rzeczywistości było jednak całkowicie inaczej – zabolało mnie to, bardzo.

Odwróciłam się do dziewczyny plecami, nie zważając na to, że chciała coś powiedzieć i jak gdyby nigdy nic wyjęłam swoje ulubione ciasteczka z jagodami. Słyszałam jak Mandy wstaje z drewnianej ławki i idzie w stronę wyjścia z parku. Ja w tym czasie wydłubywałam jagody, które od razu jadłam.

Spędziłam w parku kilka godzin, a przez ten czas zdążył opustoszeć, a w moim brzuchu burczeć.

Arie – moja młodsza siostra była już dawno w domu i powiedziała mamie, że spotkałam się z koleżankami, toteż nie miałam co liczyć na to, że przyjdzie do mnie. Mnie samej nie chciało się ruszać z ławeczki, która była świadkiem najgorszego zdarzenia w moim życiu. No, może nie najgorszego, ale utrata przyjaciółki zalicza się do pierwszej trójki.

- Czemu płaczesz? - Usłyszałam łagodny głos tuż przy moim uchu. Podskoczyłam. Musiało być ze mną naprawdę źle, ponieważ zwykle nikt nie miał szans się do mnie zbliżyć na tak bliską odległość bez bycia wykrytym przeze mnie. Otarłam oczy i zauważyłam, że rzeczywiście płakałam. To też nie było normalne.

Spojrzałam na Draco, która stała tuż obok mnie i wpatrywała się we mnie swoimi złotymi oczami z ciekawością. Znałyśmy się ze szkoły, ale jakoś nigdy ze sobą nie rozmawiałyśmy.

- Nie twoja sprawa – warknęłam, wstając.

Dziewczyna złapała mnie za ramię i ponownie popchnęła na ławkę.

- Wybacz – powiedziała zmieszana. - Nie powinnam pytać, ale to dziwne widzieć ciebie płaczącą. Coś musiało mocno wytrącić cię z równowagi.

Kiwnęłam głową. Coś mi mówiło, że powinnam nie ufać Draco, ale dziewczyna wydawała się być w porządku, więc nawet nie wiedząc kiedy, zaczęłam szybko się jej tłumaczyć.

- Po prostu moja przyjaciółka uznała, ze już nie możemy się przyjaźnić. - Opowiedziałam jej o tym jak zakończyła się nasza przyjaźń, mówiłam o wszystkich naszych psikusach, których byłam pomysłodawcą. Na przykład jak wrzuciłyśmy do auta nauczycielki fizyki mnóstwo krabów, ukradzionych z giełdy, na której handluje ojciec Mandy. Lub o tym jak na wycieczce szkolnej w ostatniej klasie podstawówki zdemolowałyśmy salę rekreacyjną w ośrodku, gdzie mieszkaliśmy. Teraz wydawało się jakby to były odległe czasy.

- Mandy nie zasługuje na taką przyjaciółkę jak ty – stwierdziła Draco. Mięła w dłoniach rąbek swojej długiej tuniki, której wzór przypominał mi ciało węża. Była ładna i unikalna, tak samo jak sama Draco. Dziewczyna miała długie, czarne włosy, spięte w kok, bladą skórę, która pod wpływem światła dziwnie się mieniła, jak gdyby była przyozdobiona jakimś dziwnym rodzajem brokatu. Na świat patrzyła wyblakłymi, złotymi oczami, a jej paznokcie były naprawdę bardzo długie. Przypominały szpony, pomalowane na różne kolory. Szczerze mówiąc, to nie zazdrościłam jej ich, a co najdziwniejsze nigdy nie pokazywała zębów. Nie uśmiechała się, rzadko się odzywała, a jak już to w dziwny sposób przeciągała literkę „s”. jak gdyby syczała, a nie mówiła.

- Dziękuję. - Westchnęłam i spojrzałam na zegarek, tkwiący na nadgarstku. Zbliżał się wieczór i wiedziałam, że moja mama może nie być zachwycona faktem, że sama szlajam się po nocy. - Chyba powinnam już wracać.

Wstałam i otrzepałam spodnie. Spojrzałam na dziewczynę, która nerwowo owijała włosy wokół palca i spoglądała w krzaki jakby coś tam było.

- Jeszcze raz dziękuję. Za to, że mnie wysłuchałaś. Było mi to bardzo potrzebne.

- Nie ma za co, Andromedo – odpowiedziała Draco. Przez chwilę wydawało mi się, że jej bladozłote oczy zmieniły się w patrzałki gadów. Pionowe szparki zamiast źrenic i ten specyficzny sposób mrugania, czyli dwie nachodzące na siebie powieki. Zamrugałam gwałtownie i wszystko było w porządku, więc uznałam, że to musiał być wytwór mojej wyobraźni.

- Andy – poprawiłam ją machinalnie i pomachałam ręką. - Na razie.

Zostawiłam ją na ławeczce, a sama ruszyłam w stronę wyjścia z parku. Nie kłamałam, naprawdę czułam się znacznie lepiej po zwierzeniu się tej dziwnej dziewczynie, ale jakaś część mojego umysłu, która do tej pory zdawała się być uśpiona w moim wnętrzu, odczuwała ulgę, wiedząc, że się od niej oddaliłam. Miałam jakieś dziwne przeczucie, że gdybym spędziła w jej towarzystwie chociaż minutę dłużej, to stałoby się coś złego. To właśnie jej sposób mówienia przyprawiał mnie o dreszcze, fakt, że przez chwilę wydawało mi się, że ma gadzie oczy nie dodawał mi otuchy. I jeszcze nazwała mnie moim prawdziwym imieniem! A ja naprawdę nienawidziłam jak ktoś się zwraca do mnie Andromeda, tak jak Arie nie lubiła, gdy ktoś nazywał ją Ariadną.

Pomimo wszystkiego nie spieszyłam się z pójściem do domu. Kręciłam się po okolicy, oglądając wystawy sklepów, których jeszcze nie zamknięto, wstąpiłam do wypożyczalni filmów i pooglądałam najnowsze tytuły. Na koniec jeszcze zaczepiłam swojego kolegę z klasy, który wracał do swojego domu.

- Słyszałem, że wypięłaś się na Mandy – powiedział w pewnym momencie. Spojrzał na mnie ukradkiem, jakby bał się mojej reakcji.

Stanęłam pośrodku ulicy i gapiłam się na niego jak na jakiegoś przygłupa.

- Ja się na nią wypięłam?! - krzyknęłam, nie zważając na pełne politowania spojrzenia przechodniów, którzy nas mijali. - Ta idiotka ma jeszcze czelność kłamać? - Zagotowałam się od środka, miałam ochotę uderzyć... coś. - Skąd to w ogóle wiesz, hm?

Adrian podrapał się po swojej brązowej czuprynie. Twarz miał zakłopotaną.

- Powiedziała to Sam, ona wypaplała Eddiemu, a on mi i Carol. Bóg jeden wie, kto jeszcze się o tym dowiedział – rzekł.

Pokręciłam głową z niedowierzania. Jak ona mogła tak szybko wypaplać o takiej sprawie?

- To jak?

- Co jak? - Nie rozumiałam.

- Obraziłaś się na nią? - spytał.

- Coś ty! - Machnęłam ręką i opowiedziałam jak to rzeczywiście było z Mandy. Jak poprosiła o spotkanie w parku i bezceremonialnie wyrzuciła mi w twarz, że jestem dziecinna. Powiedziałam mu również, że potem na ławce znalazła mnie Draco i zagadnęła mnie. Mina Adriana zrobiła się nietęga. - Co?

- Ja bym tam nie ufał tej całej Draco – odpowiedział, chowając ręce do kieszeni. - Przypomina mi węża, a węże są zdradliwe.

- Trzeba było mi to powiedzieć kilka godzin temu, zanim mnie znalazła – prychnęłam. Podświadomie się ucieszyłam, że nie tylko ja się jej obawiam.

W tym momencie Adrian zrobił coś, o co nigdy bym go nie podejrzewała. Musicie wiedzieć, że nie jestem typem dziewczyny, która daje się tulić, ale tym razem wiedziałam, że nie mam szans. Zwykle buduję nieprzeniknione mury obronne, ale te zostały już poważnie sforsowane, gdy spotkałam Draco, toteż nie miałam co się bronić przed ciepłym i pocieszającym uściskiem przyjaciela. Wdychałam jego kojący zapach, który kojarzył mi się tylko i wyłącznie z ciastem czekoladowym, które piekła jego mama. Zanim mnie puścił, pocałował mnie w czubek głowy.

- Odprowadzić cię?

- Nie trzeba, poradzę sobie.

I odeszłam z uśmiechem na twarzy, ale i również rumieńcem, zalewającym moje policzki.

Skręciłam w jedną z ciemniejszych ulic, Manhattanu, która była skrótem do mojego mieszkania. Zwykle się nie bałam tędy przechodzić, ale teraz zrobiło się dość ciemno i zimno. Zaczęłam się bać, więc otuliłam rękami ramiona i z zadartą głową, brnęłam dalej. Potem coś usłyszałam. Był to zaledwie cichy szelest, ale natychmiast pojawiła się gęsia skórka, a włoski na moim karku stanęły. Nie odwracając się za siebie przyśpieszyłam kroku i starałam się uspokoić dzikie bicie serca.

- Andy?

Rozpoznałam ten głos, więc machinalnie odwróciłam głowę i zauważyłam idącą w moim kierunku Draco. Matko, ta dziewczyna mnie przeraża!

- Co tu robisz? - spytałam, starając się ukryć roztrzęsiony głos.

- Widziałam, że tu sssskręcasz – odpowiedziała dziewczyna, a mnie przeszedł dreszcz. Wydaje mi się czy naprawdę zaczęła syczeć niczym wąż? - Myślałam, że idziessssz do domu.

- Przecież idę.

Odwróciłam się i przeszłam kilka kroków, zanim ramię przeszył mi ból. Syknęłam i starałam się odepchnąć paznokcie dziewczyny, wbijające mi się w skórę.

- Co robisz?!

- Zosssstajesz ze mną – powiedziała Draco i uśmiechnęła się szeroko, ukazując rzędy długich kłów.

Krzyknęłam.

__________

Cóż, raczę się nie przyzwyczajać, że rozdziały będą się pojawiać tak prędko. Miałam go akurat napisany od wielu dni, więc pomyślałam, że zanim uporam się z rozdziałem drugim, wrzucę ten.

Podoba mi się, ale mam wrażenie, że ta narracja jest jakaś dziecinna (gadam jakbym sama nie była dzieckiem), a przywykłam już do bardziej... oficjalnej wersji narracji. Cóż, opinię pozostawiam Wam.
Pojawiła się również zakładka z bohaterami i coś o opowiadaniu, ale to muszę jeszcze poprawić.

Prolog

Przysięgam na Styks, że wydarzenia, których będziecie świadkami, są wyłącznie fikcją.

Nie istnieje moja osoba szesnastoletnia dziewczyna nazywająca się Andromeda „Andy” Rogers ani moja jej młodsza siostra Ariadna „Arie” Rogers. Greccy bogowie nie opuszczają świata starych mitów. A już na pewno nie miewają dzieci ze śmiertelnikami w dwudziestym pierwszym wieku choć dwudziesty to już całkowicie inna sprawa. Nie istnieje też takie miejsce jak Obóz Herosów – letni obóz dla półbogów na wschodnim wybrzeżu Long Island – gdzie centaur Chiron miałby uczyć mnie młodych herosów sztuki przetrwania w obliczu naprawdę potwornych i śmierdzących nieprzyjaciół. Ja Andy nigdy nie spotkała się z trytonem ani z przystojnym synem Zeusa. I z pewnością nie wyruszyła na wyprawę do Podwodnego Królestwa aby odkryć znaczenie Piętna.

Andy Rogers

Zwykła Śmiertelniczka

To powiedziawszy, muszę cię ostrzec: dobrze się zastanów, zanim zabierzesz się za lekturę tej historii. Jeśli poczujesz, że coś w tobie porusza – jeśli zaczniesz podejrzewać, że ta opowieść ma coś wspólnego z twoim życiem – NATYCHMIAST PRZERWIJ LEKTURĘ! W przeciwnym wypadku nie odpowiadam za rezultaty. I niech bogowie olimpijscy (którzy nie istnieją) mają cię w opiece.

Z poważaniem,

Chiron Kentauros

Nieśmiertelny Wychowawca Herosów

Dyrektor ds. Nauki, OBÓZ HEROSÓW

Uwieńczony Laurem, RADA OLIMPU

_________

Podejrzanie znajome? Nic dziwnego! Oczywiście dla kogoś, kto czytał "Percy Jackson i bogowie olimpijscy". Są to przerobione fragmenty z okładki na pierwszej części tejże serii. Proszę nie mieć mi za złe tego kopiowania, ale przeszłam wewnętrzny kryzys: prolog nijak nie chciał się napisać.

Mam nadzieję, że ktoś zechce przeczytać pierwszy rozdział.